Maandagmorgen bereikte mij een afschuwelijk bericht. Mijn goede vriend en collega-coach Fred Wiersma is om het leven gekomen. Even denk je nog dat je zo weer wakker wordt, maar als je inmiddels een kwartier vol ongeloof naar je beeldscherm zit te staren en de eerste bevestigingen binnen komen, kun je niet anders dan concluderen dat het waar is. Ik wens iedereen die Fred gekend heeft en zijn familie en naaste vrienden in het bijzonder heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.
Ik heb Fred enige jaren geleden mogen leren kennen via het ondernemersforum Higherlevel. We zijn ongeveer gelijktijdig lid geworden en ik heb gezien hoe Fred zich onderscheidde door een rots in de branding te zijn voor ondernemers die met kleine of grote vragen en onzekerheden rondliepen. Zijn bijdragen kenmerkten zich door een interessante mix van vakkennis en empathie. Als er een discussie dreigde te escaleren wist Fred op geraffineerde wijze met een paar zinnen de partijen tot bedaren te brengen. Gelijkertijd schrok Fred er ook niet voor terug om stevig stelling te nemen en om voor zijn idealen de barricaden op te gaan. Een kwaliteit die ook de moderators van Higherlevel was opgevallen.
Sinds april 2009 was Fred moderator van Higherlevel. Ik mocht een maand later volgen, en heb een aantal maanden met Fred en de anderen de discussies in goede banen mogen leiden. Rond diezelfde tijd hebben we voor het eerst ‘off-line’ kennis kunnen maken. Ik had Fred uitgenodigd voor een kop koffie, gewoon even een uurtje. Een uurtje werd vier uurtjes en de koffie werden biertjes. We lagen elkaar wel. We waren intellectueel aan elkaar gewaagd, wat meer dan eens ontaardde in een spelletje “maak het elkaar moeilijk door het gesprek zo cryptisch mogelijk voort te zetten”. Fred en ik hadden veel met elkaar gemeen, maar waren gelijkertijd totaal verschillende figuren. Het waren juist de verschillen die ervoor zorgden dat de één de ander kon laten excelleren. Zoals een Bad Cop een Good Cop nodig heeft om overtuigend over te komen. Drie maal raden wie de rol van Good Cop op zich nam. Juist, Fred.
Waar ik nog wel eens de confrontatie opzoek en niet zo bang ben voor de controverse, was Fred de zalvende olie zelve. Fred was iemand die je wel aardig móest vinden. Altijd op zoek naar het goede in mensen, en altijd ervan overtuigd dat het wel goed zou komen. Hij kwalificeerde zichzelf als “ongeneselijk positief”. Maar Fred was geen doetje; hij wist met haast militaire precisie de vinger op de zere plek te leggen. Dus als Fred een kritische noot plaatste, wist je dat hij gelijk had en dat je wat moest doen met die kritiek. Kritiek, die hij overigens op onnavolgbare diplomatieke wijze kon uiten. Als Fred je zei naar de hel te lopen, zag je al uit naar de reis en begon je fluitend je koffer te pakken.
Op de één of andere manier wist Fred Wiersma altijd precies op het juiste moment contact met je op te nemen om je die schop onder je kont te geven die je onbewust zo hard nodig had. Keihard en genadeloos, maar wel met jouw belang voor ogen, omdat hij feilloos aanvoelde wat nodig was om mensen in beweging te krijgen. Zo stimuleerde Fred mij als geen ander om serieus werk te maken van het schrijven van columns, artikelen en een boek. Hij was naar eigen zeggen mijn grootste fan, en vond dat hij het zich daarmee kon permitteren om de paar weken te zeuren als een klein kind of dat BOEK!BOEK!BOEK! nou al eens af was.
Het boek is nog steeds niet af. Vannacht realiseerde ik me ineens dat uitgerekend de persoon die mij zo heeft aangemoedigd mijn schrijfsels te bundelen, het boek uiteindelijk nooit zal lezen. Als straks de ergste bevingen uit de vingers zijn verdwenen is het weer tijd om het BOEK!BOEK!BOEK!-project nieuw leven in te blazen. Dit boek moet er komen, om meerdere redenen. En sinds maandagochtend heb ik er weer een reden bij.
Fred is 49 jaar geworden.
geweldig stuk.
sterkte voor famillieleden, levensgenoot, vrienden en kennissen!